Notes on a recent trip to Stanford

20150220_160125

“Isn’t that a band, Stanford and Sons?”
“Hmm? I think you mean Mumford & Sons.”
“No but I’m sure there’s also an older band called that, something Stanford …” I tune the rest out as I steer the rental car up the treacherous hills of the Western Cape. Forget the speed bumps in Melville, these roads mean business.
“You said to set the GPS for Standerton, right?” Clearly Sean’s noticed I haven’t been listening to him for a while.
“What? No! Do you even know where Standerton is?”
“Do you?”
“Well, no, but that’s not where we’re going!”
Our passenger in the back seat keeps quiet, probably wishing for death or strong drink after having been submitted to the various quarrels couples get into when they’ve been together for half a century and they’re no longer afraid that an argument would topple the house of cards.

When my steering finally takes us over the mountain pass (“You drive like a granny”) and we catch the first glimpse of the picturesque village of Standerton … Sandton … fuck! Stanford, all the stress of an early morning flight, blowing our budget on airport Mugg & Bean and spending six hours trying to convince the okes at *** Car Hire to give us a car without a credit card strips away.

Stanford is the ideal wedding spot (our reason for breaking the bank and searching for coins in the couch folds to make the trip) and is situated about 20 kilometres outside Hermanus. Driving down the one main street is both a trip through a 1950s movie set and a throwback to my own Karoo dorp upbringing, complete with the Friday post-work furore at the local off-sales.

Our accommodation is luxury we haven’t known since the third dog moved in. The Country Cottage is the epitome of Karoo hospitality and the owner, Denise Anderson, told us that she started the cottage six years ago with the purpose of creating a space where people can relax and return home revitalised.

Oh and did we revitalise.

20150221_093926
 
The Country Cottage is bigger than our apartment in Joburg, with a bathtub, sheets smelling of lavender and a garden filled with frolicking birds. We rose early on Saturday morning, partly due to the savagery of the Pin-tailed Whydah (a tiny blueish bird with really long tail feathers) as it fought off its enemy (ahem, reflection) in our sliding door. Denise had written down the weather predictions for the weekend on a black board by the front door so with rain on the horison we didn’t do the river tour that Stanford is famous for, but instead forayed onto the main street where we were told the evening before there would be a market the next day.

Sean bought a lovely home made spinach and feta pie and I had my heart set on pancakes but failing to find any had a muffin and a mini quiche. After an educational visit to the Overberg Honey Company where we tasted many kinds of honey and bought presents for the folk in Jozi, we made our way to the Birkenhead Brewery where Sean tasted beer, I tasted wine, and a wino husky decided we were his new favourite patrons to shed on.

All in all, a memorable trip, and one that makes you yearn for the quiet life. When I go again and the weather is in a better mood I will go on the “Wandelpad” a walking route around and through Stanford that came highly recommended.

As ek moeg word vir die lewe in die stad, lok my die wandelpad;
As ek moeg word vir die lewe in die stad, lok my die wandelpad;
in die veld pluk ek ’n wandelstaf van die naaste doringboompie af,
en sing my wandellied, en sing my wandellied.

Wanneer ’n reus tot ruste kom

Ek dink almal het ’n storie om te deel oor André P Brink.

Ek het vanoggend half ses uit die bed uit geklim om gisteraand se bondel wasgoed op te hang en die tweede lot in die masjien te gooi. Tussen hare en teewalms gaan sit ek op die rusbank om te begin lees aan Miss Carter’s War deur Sheila Hancock, dis nie verskriklik belangrik vir die doeleindes van die storie dat jy dit weet nie, net dat ek heeltemal verdiep was in die boek toe ek die tweede bondel op die draad hang.

Ek werk aan my tweede koppie tee toe ek ingedagte my foon aansit, en daar sien ek dit toe. André P Brink is dood.

My kollegas by Books LIVE het vroegoggend al die nuus op ons webblad gelaai. Ek gaan toe aan die Google maar kon nêrens anders enige nuus oor sy dood sien nie.

Ek kon nie ophou huil nie. Nie dat ek hom ooit ontmoet het of persoonlik geken het nie, ek weet nie waarom ek agt uur die oggend in my katpajamas aan die tjank gegaan het nie. Net dat ek nie kon ophou nie, en toe my ou sy stert uit die bed uit lig en my al snikkend in die sitkamer vind kon ek net vir myself lag, want is ek stjoepit of wat?

Ek dink dis die menslike kondisie om belangrike gebeurtenisse te gebruik om hul persoonlike ervarings aan te hang. Ek onthou byvoorbeeld die dag toe Nelson Mandela dood is. Ek het ook deur daardie alwetende Facebook uitgevind en moes kort daarna my eerste keer op die snelweg in Johannesburg klim om my brood en botter te gaan verdien. Sirenes om my, my kar wat buite die grense van padvaardig speel, en die aardskuddende besef dat ’n reus geval het.

Dalk was dit te vroeg vanoggend om die nuus te verteer. Gryp ek na my eksemplare van Duiwelskloof, Die eerste lewe van Adamastor en Bidsprinkaan om te probeer sin maak van my emosie. En toe deel Maroela Media daai insetsel waar Brink sy memoir ’n Vurk in die pad op 7de Laan “bekendgestel” het, en daar gaan die snot en trane weer. So gaan dit die hele oggend totdat Sean die TV aanskakel en ons MasterChef Junior se finale kyk. Groot misteik, daar’s niks wat my meer laat huil as kinders wat hul drome bereik nie.

Voor ons Dischem toe hardloop vir ’n swangerskaptoets, hier is wat ek dink agter die kap van my emosiebelaaide byl lê:

Dis die wonderwerk van die alledaagse: visse wat stroomop swem, kinders wat bo hul omstandighede uitstyg, die underdog wat floreer (wanneer laas het ek daai woord gehoor?). Dis die alewige geveg teen die sinisme, die kinders wat nie te jaded of cool is om ’n voortreflike voorbarige fok te voel nie.

Sê nou net Brink was te bang wat die mense van hom sou dink en hy’t nooit sy omstrede gedagtes op papier neergelê nie?

En daarin lê die weemoed, dat nog een van ons reuse geval het, voor hy soos die konings van oud sy plaasvervanger kon uitwys.

Want wie sal ooit weer sy skoene kan vol staan?

Die nuwe goed wat deesdae met my gebeur

Sjoe, is dit al Oktober?

Hierdie jaar was ’n mallemeulerit van groot word en uitfigure wat dit is wat ek wil doen.

Dit was so maklik toe ons op skool was. As ’n onderwyser vir jou gesê het jy’s goed in tale, was dit waaraan jy gewerk het, en so was dit dan. Ek het dit nooit eers oorweeg om enigeiets anders as ’n skrywer te word nie, maar nou dat ek nie meer in die skool of op universiteit is nie besef ek hoe dêm moeilik dit is om woorde aanmekaar te ryg en sinne te maak.

En om jou brood daarmee te verdien? Dude.

Wat ek wel die jaar geleer het is om nie te kompromaais nie (ja ek weet dis nou nie meer ’n Engelse of Afrikaanse woord nie, maar dit word laat en ek moet nog hare was).

Dit klink soos ’n moerse hipster ding om te sê, maar dis die waarheid. As jy iets doen wat nie jou passie is nie, veral iets so persoonlik soos skryf, gaan jy nie gelukkig wees nie. Jou prosa gaan sonder konwieksjin wees (ek tik nou met een oog oop, los my uit), en wat nog meer is, jy gaan jou baas ’n onreg aandoen as jy so passieloos deur sy werk beweeg.

En skielik, toe tref die passie my teen die voorkop. En hard soos ’n klippie uit ’n kettie. En nou dink jy, hy’t, ek’s gemaak, van hier af is dit smoof sailing.

Dit is nie. Want die dinge waaroor jy sterk voel kom nie sonder bloed sweet en harde trane tjank nie. Want as jy gelukkig is soos ek om iets te vind wat jy nog altyd wou gehad het, en dan besef dat dalk is jy nie so kat-se-snorbaarderig soos jy gehoop het jy sal wees nie, dan begin jy voel jy’t iets om te verloor, en dis net so erg.

Maar dis die moeite werd. Elke oomblik se self ondersoeking bring jou nader aan die beste weergawe van jouself wat jy kan wees (ek raak nou agterdogtig, hierdie post begin al hoe meer soos ’n ATKV redenaarstoespraak klink).

Laat ek my hare gaan was voor dit te laat is.

Wat wou ek gesê het?

O ja. Die jaar is nog lank nie verby nie, en ek het alklaar twee groot internasiale skrywers ontmoe, Tom Lanoye en Raymond E Feist. Ek kan nie nou beskryf hoe dit gevoel het nie, meestal want my woordeskat na 20:00 bestaan meestal uit basiese byvoeglike naamwoorde soos “awesome” en “balls”.

Maar dit was moerse awesome. En ek kry nou balls koud.

Africa’s poetry ambassadors

Some time this year I entered the BN Poetry Award, and I have received the news that I made the short list.

Joining me on the short list are poets from all across the continent, and we are as diverse as they come.

I’m so honoured to be part of this list of wordsmiths.

Here is my poem

Under the Guava Tree by Annetjie van Wynegaard (South Africa)

The red earth under my nails makes the teacher scarlet rant and jump and jive as I stare out the window for 2 o’clock.

My body is dragged to the bathroom where brush and file and cloth and soap do the necessary work and tangled knots are pulled hither and thither. 

I stare with open mouth at the string of sun that moves along the green and white until the devilled bell and 30 pairs of bare feet race across the dirt to white bread and cheese and netball games.

Vetkoek and jam in hand, zip inside the shadow of the sweet smells my friends with bees and white small leaves and the thing that scares the ladies in hats en route to church is that I am content with being happy.

The seeds let off a mist of pink and yellow zest and the ants steady on, steady on for the moment I could pickle and put in the pantry.

Deep the deep the roots the red the dirt the rife life lies inside the unexplored colonies

Ek het my woordeskat verloor

Ek het my woordeskat verloor

Van vier jaar in Engels swot

Twee jaar in die buiteland

En sewe jaar met ’n Rooinek vry

Het ek vergeet van woorde soos:

Verversings, karie, agterdog

Spookasem, vetkruit, rusie

Sê ek “actually” in plaas van eintlik

Hap na woorde soos ’n dronk vis

Alles is cool, alles is awesome

Ek kan nie onthou wanneer laas ek ’n oorspronlike idee in Afrikaans gehad het nie.

Tog hunker ek na woorde om soos blatjang oor my stories te smeer

’n Huis waar ek my optelgoed vir more kan stoor.

Featured Image -- 1236

“Sniff books like perfumes and wear books like hats upon your crazy heads.”

annetjiesepoems:

“Sniff books like perfumes and wear books like hats upon your crazy heads.”

Originally posted on The Daily Post:

“If you want to write, if you want to create, you must be the most sublime fool that God ever turned out and sent rambling. You must write every single day of your life. You must read dreadful dumb books and glorious books, and let them wrestle in beautiful fights inside your head, vulgar one moment, brilliant the next. You must lurk in libraries and climb the stacks like ladders to sniff books like perfumes and wear books like hats upon your crazy heads.

I wish you a wrestling match with your Creative Muse that will last a lifetime. I wish craziness and foolishness and madness upon you. May you live with hysteria, and out of it make fine stories — science fiction or otherwise. Which finally means, may you be in love every day for the next 20,000 days. And out of that love, remake a world.”

– Ray…

View original 1 more word